Mahsun Kırmızıgül sosyal medyada yaptığı bir paylaşımda adının bir listeye dahil edilerek hedef gösterildiğini, teröre karşı sessiz kalmadığını, ama esas büyük sorunun “yolsuzluk” olduğunu iddia ederek adeta “dertlerin en büyüğünü ben bilirim” yarışına girmiş. Ancak bu paylaşım, iyi niyetli bir uyarıdan çok, hesaplaşma dolu bir ajitasyon metni gibi duruyor.
Öncelikle şunu kabul edelim: Yolsuzluk bu ülkenin en ciddi sorunlarından biridir. Ancak terörle kıyaslanabilecek bir şey değildir. Terör, doğrudan can alır. Yani bir annenin evladını toprağa vermesiyle, geçim sıkıntısı arasında fark vardır. Bu farkı anlamayan, bu farkı göz ardı eden biri, ülkenin gerçek sorunlarını da anlamamış demektir. “Yolsuzluk terörden on kat daha tehlikelidir” demek, terör mağdurlarının acılarını küçümsemektir. Bu, basit bir orantı meselesi değil; vicdan meselesidir.
Kırmızıgül’ün “Ben yıllardır bu ülkenin barışı için şarkılar söyledim, filmler yaptım” diyerek kendini barış elçisi ilan etmesi de bir başka garabettir. Sanatçı olmak, halkla bağ kurmakla başlar, halkı eğitmeye çalışmakla değil. Halkın yaşadığı gerçek acıları kendi siyasi okumasına göre yeniden kurgulamak, halkla bağ kurmak değil; onları kullanmaktır.
Yolsuzluğu kınamak, hırsızlığı lanetlemek elbette doğrudur. Ama bunu yaparken “terörle eş değerdir” diyerek, ülkenin en derin yarasını bir ölçü aracı gibi kullanmak, popülizmin en sığ halidir. Bir sanatçıdan beklenen şey, halkın acılarını yarıştırmak değil, bu acılara ortak bir çözüm ve dil geliştirmektir. Ancak, Mahsun Kırmızıgül bu paylaşımıyla ne barışı savunmuş, ne de adaleti talep etmiştir; sadece kendi itibarını korumak için halkın dertlerini kalkan olarak kullanmıştır.
Bugün halkın anası ağlıyorsa, bunun tek sebebi yolsuzluk değil. Adaleti eğip büken, terörle arasına net çizgi çizemeyen, suistimalleri sadece işine geldiğinde dillendiren her figür, bu tablonun ortağıdır. Sanatçı da olsa, siyasetçi de olsa fark etmez.
Kısacası, bu toprakların yolsuzluk kadar büyük başka bir sorunu varsa, o da acılar üzerinden puan toplamaya çalışan, halkı kutuplaştıran, algılı cümlelerle gerçekleri çarpıtan figürlerin kendisidir.
